วันเสาร์ต่อมา เป็นวันเกิดครบรอบ 4 ขวบของลูกชายคนเล็กของเบญ งานปาร์ตี้เริ่มขึ้นช่วง 18.00 น. ที่สวนด้านหน้าบ้าน ลูกโป่งสีสด เค้กช็อกโกแลตขนาดกลาง และอาหารว่างวางเรียงบนโต๊ะยาว เพื่อนของเบญมาสักสี่ห้าคน ช่วยกันดูแลเด็ก ๆ และพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน นิกซึ่งเป็นน้าของเด็ก ๆ ก็มาช่วยจัดโต๊ะและทำอาหารจากร้านของตัวเองมาเลี้ยงแขก
ช่วงค่ำ โทรศัพท์ของเบญดังขึ้น เป็นวิดีโอคอลจากวันชัยที่ยังติดงานต่างจังหวัด เธอรับสายแล้วหันกล้องให้ทุกคนในงานได้เห็น
สามวันหลังจากคืนที่ทั้งสองมีเซ็กส์กันบนโซฟา วันชัยซึ่งเพิ่งกลับมาบ้านได้ไม่กี่วัน ก็ต้องออกไปต่างจังหวัดอีกครั้ง คราวนี้เขาบอกว่าอย่างน้อยจะต้องไปอีก 5 วัน นิกยังคงแวะเข้าบ้านพี่ชายตามปกติ กินข้าวด้วยกัน พูดคุยหัวเราะกับหลาน ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เบญทำตัวปกติทุกอย่าง ยิ้มให้ลูกชายทั้งสามคน อายุ 16 ปี 14 ปี และ 3 ปี ตามเคย ไม่มีใครในบ้านสงสัย
วันต่อมา ช่วงบ่ายประมาณบ่ายสามโมง ร้านอาหารของนิกค่อนข้างยุ่งตามปกติ ลูกค้าเข้าออกตลอด เบญซึ่งส่งลูกชายอายุ 16 ปี และ 14 ปี ไปโรงเรียนแล้ว และฝากลูกชายคนเล็กอายุ 3 ปี ไว้กับพี่เลี้ยงชั่วคราว ก็แวะมาช่วยงานตามที่เคยทำเป็นประจำ เธอสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาสั้น ผมยาวรวบหางม้า ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ช่วยจัดจานและรับออเดอร์
นิกซึ่งกำลังยืนคุยกับลูกค้าอยู่ด้านหน้า มองมาทางเบญแล้วแอบยิ้มให้ เบญก็ยิ้มตอบเบา ๆ ตาทั้งสองคู่สบกันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันไปทำหน้าที่ของตัวเองตามปกติ ไม่มีใครในร้านสังเกตเห็นอะไรผิดปกติ
เบญจวรรณ หรือที่คนในครอบครัวเรียกสั้น ๆ ว่า “เบญ” อายุ 50 ปี เป็นแม่บ้านเต็มตัวมาหลายปีแล้ว เดิมทีเธอเคยทำงานเป็นพนักงานบัญชีอยู่บริษัทแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ก่อนจะลาออกหลังคลอดลูกคนที่สามเพื่อดูแลบ้านและลูก ๆ อย่างเต็มที่ ตอนนี้ลูก ๆ เริ่มโตแล้ว มีลูกชายสามคน อายุ 16 ปี, 14 ปี และ 3 ปี โดยเฉพาะในช่วง 2 ปีมานี้ หลังจากส่งลูกไปโรงเรียนและจัดการงานบ้านในช่วงเช้าเสร็จ บางวันเธอก็จะออกไปช่วยงานที่ร้านอาหารของนิกในช่วงบ่าย เพราะร้านค่อนข้างยุ่ง และนิกเองก็ยินดีที่มีคนช่วย
เบญแต่งงานกับวันชัยมาเกือบ 25 ปี วันชัยเป็นพี่ชายคนโตของนิกร หรือที่เรียกกันว่า “นิก” อายุ 35 ปี เป็นน้องชายคนสุดท้องในสี่พี่น้อง
ฝนเริ่มโปรยปรายตั้งแต่ช่วงบ่ายสามโมง ท้องฟ้าด้านหลังภูเขาค่อยๆ มืดครึ้มลง เมฆเทาหนาแน่นกลายเป็นสีดำสนิทภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง พายุฤดูร้อนเข้าปกคลุมจังหวัดเล็กๆ แห่งนี้แบบไม่ทันตั้งตัว
อู่ซ่อมรถยนต์ “รุ่งเรืองการช่าง” ซึ่งเป็นอู่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุดในจังหวัด เริ่มมีเสียงช่างเครื่องยนต์ทยอยเก็บเครื่องมือและเปลี่ยนชุดกลับบ้าน บางคนขับรถจักรยานยนต์ฝ่าฝนเบาๆ บางคนโทรเรียกคนมารับ
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงของผมเป็นประสบการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นมาเมื่อประมาณ 1 ปีที่ผ่านมา ย้อนกลับไปนะเหตุการณ์วันนั้นผมได้ซื้อกล้อง Gopro เครื่องใหม่มาเพื่อสำหรับติดหมวกเวลาไปเที่ยวขับรถมอเตอร์ไซค์หรือไปเที่ยวเดินป่ากับกลุ่มเพื่อนๆ และผมเองยังคงเป็นนักศึกษามหาลัยชั้นปีที่ 4 มหาลัยเอกชน ครอบครัวของผมค่อนข้างมีฐานะในระดับหนึ่ง พ่อมีธุรกิจรับเหมาก่อสร้างส่วนแม่เองก็เปิดร้านขายเครื่องมือการเกษตรและอุปกรณ์การเกษตรและผมเองก็เป็นลูกชายคนเดียว